Hamed in London

راهپیمایی ضد جنگ در لندن

2007-02-24T09:38:00.000-08:00

همین الان از راهپیمایی ضد جنگ بر میگردم و الان که دارم اینها رو می نویسم هنوز راهپیمایی ادامه داره. سال اولی که لندن آمده بودم در راهپیمایی مشابهی برای بار نخست شرکت کردم که تظاهر کنند گان با تجمع وسیع خود به مخالفت با جنگ عراق پرداختند اما اون زمان هیچ وقت گمان نمی بردم که حدود پنج سال بعد در راهپیمایی دیگری شرکت خواهم داشت که این بار خطر حمله احتمالی به سرزمین من بهانه ایی است برای برپایی آن!

به هر حال احتمال حمله به ایران هیچ گاه تا این اندازه زیاد نبوده و به نظر نمی رسه که در ماه های آینده این خطر رو به کاهش داشته باشد. خیلی حال حرف زدن ندارم. خودتون گوشه ایی از این راهپیمایی رو ببینید:

زندگی دوم

2007-02-23T07:11:00.000-08:00

تا به حال از هر دوستی راجع به زندگی دوم پرسیدم همان اشتباهی را مرتکب شد که بار نخست گریبان مرا هم گرفت. زندگی دومی که از آن صحبت می کنم، زندگی ایی پس از مرگ و در دنیایی دیگر نیست بلکه جایی در همین دنیا است! شاید یکی از بزرگترین دست آوردهای بشری در این دنیای مجازی طی سالیان گذشته جایی باشد که به درستی آن را "زندگی دوم" (Second Life) نامیدند. علت درست بودن انتخاب این نام از آن جهت است که کاربران با عضویت در زندگی دوم، که آن را به طور اختصاری SL در مقابل (Real Life) به معنای زندگی واقعی می نامند، تمام آنچه را در زندگی واقعی خود انجام می دهند در این فضا نیز به صورت مجازی می توانند تکرار کنند. از صحبت و دیدار با آدمهای دیگر در این دنیای مجازی گرفته تا راه انداختن یک تجارت جدید. از خرید پوشاک گرفته تا بساز و بفروش ملک. ورزش، رقص، ازدواج، رفتن به مسجد و کلیسا، فعالیت های سیاسی و خلاصه هر کاری که در زندگی واقعی قابل تصور است در زندگی دوم هم ممکن است به علاوه میتوانی چیزهایی را در آن بسازی که در زندگی عادی ممکن نیست.

اولین قدم در زندگی دوم اینه که خودت رو بسازی! اگر در زندگی واقعی وجود داری در زندگی مجازی هم باید وجود داشته باشی و اولین کار اینه که به دنیا بیایی، عین زندگی واقعی که اول باید به دنیا بیایی! در SL هر کس بدن مجازی خود را تا جایی که بتواند شبیه به بدن و شکل و شمایل واقعی خود در زندگی واقعی می سازد و البته برای این کار از ابزار بسیار توانایی که هر جزئیاتی از بدن را می توان با آن تغییر داد استفاده می شود. و زمانی که خودت رو ساختی حالا نوبت آن است که زندگی دومت را شروع کنی!

ساکنان "زندگی دوم"، آواتار ناميده می شوند. SL در سال 2003 در سانفرانسیسکو ساخته شد و تا کنون بیش از سه ملیون نفر ساکن آن شده اند. اخیرا حتی سوئد در آن سفارت خانه ایی راه اندازی کرده که اطلاعات کافی برای دریافت ویزا را به آواتارها می دهد. هر کسی می تواند در آن چیزی را بسازد و حقوق قانونی چيزهايی که در زندگی دوم توليد کرده است در زندگی واقعی برای خود ثبت کنند. آوارتار ها می توانند محصولاتشان را با پول رايج در "زندگی دوم" يعنی ليندن دلار بفروشند و با دلار آمريکا در زندگی واقعی تعويض کنند.

زندگی دوم

دفاع از عدم حمله به ایران در زندگی دوم

یکی از چیزهایی که در زندگی دوم اخیرا اتفاق افتاد و نمیدونم هنوز برقرار هست یا نه تظاهرات اعتراض آمیز ساکنین SL نسبت به حمله احتمالی نظامی به ایران است. این تظاهرات در سرزمین Capitol Hill اتفاق افتاد. ساکنین لباسها و پلاکاردهای اعتراضی درست کرده بودند و فریاد میزدند که جنگ علیه کودکان ایرانی را نمی خواهند. تصاویری از این تظاهرات:

آیا انسان خدایی کوچک است؟!

2007-02-23T06:26:00.000-08:00

شاید همه شما نام "ژول ورن" نویسنده فرانسوی داستانها عملی – تخیلی رو شنیده باشید. او زمانی در داستانهایش از سفر به اعماق آب و یا رفتن به فضا حرف می زد که هنوز هیچ وسیله ایی برای این امور ساخته نشده بود و شاید برای مردم زمان خودش چیز باور نکردنی و غیر ممکنی به نظر می رسید. اما امروز شنیدن اخبار و دیدن تصاویری از چنین سفرهایی برای ما عادی شده است.

خیلی از چیزهایی هم که امروز برای من و تو خیلی تخیلی و دور از ذهن به نظر می رسد شاید فردا به امور عادی زندگی مردم تبدیل شود!! فکر می کنید چند تا از این امور تخیلی رو میتوانید نام برید؟ سفر آدم های فضایی به زمین؟ زندگی بشر در کرات دیگر؟ تصرف در زمان و رفتن به گذشته و حتی تغییر آن؟!!

تا مدتها تنها جایی که میتوانست این تخیلات بشری را نشان دهد کتابها بودند. اما بعد ها با پیشرفت سینما، این صنعت هم فرصتی برای نشان دادن این تخیلات به وجود آورد و در واقع بشر یک قدم به تخیلات خود نزدیک تر شد! اگر تا دیروز افسانه ها را دهن به دهن می شنید، سپس آنها را در کتاب ها هم خواند امروز آدمیان می توانند چهره و تصویر تخیلات خود را نه تنها در ذهن خود بلکه با چشم سر خود نیز ببینند آن هم بر پرده ی سینما. اگر هنوز تخیلی را در سینما ندیده ایم نه برای آنست که بشر قادر به ساختن آن نبوده بلکه برای آن است که آن تخیل به ذهن هیچ فیلم سازی نرسیده. یعنی اینکه آدمی توانست فضایی را بسازد و آن را "فضای مجازی" نام دهد و در آن بتواند آزادانه به هر سو که می خواهد پرواز کند و به تخیلات خود عینیت مجازی! بخشد.

آدمی امروز در فضای مجازی، فضای که خودش آن را خلق کرده، خدایی می کند! هر آنچه را که به ذهنش می رسد می سازد و هر چه که می خواهد با ساخته های خودش می کند. به هر حال به وجود آمدن فضای مجازی راه میانبری شد که آدمی را زدوتر به تخیلاتش می رساند و پیمودن این راه با آمدن اینترنت به خانه های مردم عادی همه گیرشده و امروز افراد غیر حرفه ایی نیز قادرند در این دنیای مجازی جایی را برای خود در نظر بگیرند و خدایی کنند!

گزارش های صدا و سیمایی

2007-02-21T05:56:00.000-08:00

یک روز در ایران منزل دوستی میهمان بودیم، تلویزیون هم روشن بود و به اخبار گوش میدادیم. گزارشی در آن بخش خبری پخش شد که گزارش گر بین مردم رفته بود و از آنها سوالاتی رو می پرسید. جواب های مردم که طبق معمول خیلی کلیشه ایی بودند موجب خنده ی ما شد. بعد صاحب خانه گفت صدا و سیما طوری برخورد های گزینشی و کلیشه ایی داشته که حالا مردم یاد گرفتند اگر بخواهند تصویر شان پخش شود چه گونه باید جواب دهند!!

از آن موقع چند سالی گذشت تا اینکه چند روز مانده به 22 بهمن گذشته، گزارشگر خبرگزاری جمهوری اسلامی در لندن جایی آمد جلو که آقا می خواهم ازت سوال کنم. منم خواستم طفره برم اما با زیرکی تمام دیدم جلوی دوربین ایستاده ام و دارم به سوال گزارشگر گوش میدم. بار اولی نبود که جلوی دوربین صدا و سیما قرار می گرفتم اما این بار با تجربه خبرنگاری که خودم هم پیدا کردم با دقت حرفه ایی بیشتری به سوال گوش دادم و اینکه چگونه جواب مطلوب در دهان مصاحبه شونده گذاشته می شود. طی مدتی که او داشت سوال خود رو مطرح می کرد دائما به این فکر بودم که آیا مایلم تصویرم پخش بشه یا نه تا طبق آن جواب خود را انتخاب کنم!!!

مصاحبه راجع به راهپیمایی روز 22 بهمن بود. جواب مطلوب، جوابی بود که مردم را تشویق به حضور گسترده در راهپیمایی می کنه. سوال چیزی تو این مایه ها بود:

« ... با توجه به اینکه آمریکا از همه طرف دور ما رو احاطه کرده، در افغانستان حضور داره، در عراق حضور داره، در خلیج فارس حضور داره، از طرفی سر و صداهایی به گوش می رسه مبنی بر اینکه بوش فکر حمله به ایران رو هم در سر داره و ما هم نتیجه حمله آمریکا به عراق رو دیدیم و الان شاهدیم که مردم در عراق در چه وضعیتی هستند، نه امنیت است و ... و .. و .. به نظر شما حضور پر شور مردم در راهپیمایی روز 22 بهمن چه تاثیری می تونه داشته باشه؟»

منم شروع به جواب دادن کردم و تا آنجایی که راجع به ضرورت شرکت مردم حرف زدم همه چیز خوب بود و ظاهرا رضایت گزارشگر هم تامین شده بود. گفتم که حضور گسترده می تواند اینطور تفسیر شود که مردم ایران با وجود همه نا ملایمتی های داخلی اما اگر جنگی شود باز متحد می شن و مشکلات داخلی اونقدری نیست که مردم رو بخواد به طور کامل از صحنه دور کنه و برعکس حضور کم رنگ مردم چراغ سبز رو به کسانی نشون می ده که طرفدار طرح حمله به ایران هستند. اما وقتی به آخر رسیدم و به اظهار امیدواری از اینکه آقای احمدی نژاد اینبار از این فرصت استفاده کنه و باز چون گذشته حرفایی نزند که به ضرر کشور تمام شود، صبر گزارشگر هم به پایان رسید و تا من تمام کردم زودی بساطش رو جمع کرد و رفت.

چرا عاشورا؟

2007-01-29T18:00:00.000-08:00

چند سالی است که وقتی ایام محرم فرا میرسه این سوال بار دیگه ذهن منو به خودش مشغول می کنه که به راستی چرا عاشورایی پیش آمد؟ و در طول سالیان بعد از رحلت پیامبر تا عاشورا مگر بر مسلمانان چه گذشت که حالا کمر به قتل فرزندش بستند؟ شنبه شب همین سوال موضوع سخنرانی دکتر مهاجرانی در کانون توحید بود. او نیز در جستجوی پاسخ این سوال بر آمده بود و فکر میکنم کامل ترین و منطقی ترین جوابی که تا به حال شنیده ام را داد:

وی با اشاره به کتاب فردی به نام ابوالاعلی مودودی (اگر درست متوجه شده باشم) می گوید که خلافت در روزگار امام حسین تبدیل به پادشاهی شده بود. یعنی نوعی اشرافیت در حکومت اسلامی اتفاق افتاده بود که خود موجب شده بود که خلافت اسلامی به نوعی امپراطوری تبدیل شده باشد و حتی حکومت معاویه کاملا امپراطوری و تحت تاثیر روم بوده است. مودودی یازده تفاوت بین خلافت و امپراطوری شکل گرفته در آن زمان را بر می شمارد که تفاوت های قابل ملاحظه و مهمی می باشند. مثلا یکی از چیزهایی که در جامعه به وضوح تغییر یافته بود آن بود که در دوران خلافت همه در برابر خلیفه به راحتی سخن می گفتند. مثلا یکبار در برابر عمر کسی گفت خلیفه بداند که اگر خلیفه راهی را کج رود با شمشیر راستش می کنیم. عمر شکر کرد که در برابر خلیفه کسی چنین می گوید. در دوره عثمان این موضوع به آهستگی رنگ می بازد و در دوره معاویه کاملا از بین می رود. یا مثلا تفاوت دیگر را در همین اشرافیتی می توان دید که در دوران معاویه و یزید به اوج خود رسیده است.

امام (ع) میبیند که موقعیت جامعه تغییر یافته است و ارزشها دگرگون شده و فضای اسلامی رو به از بین رفتن است و بیعت حسین (ع) در واقع تایید آن چیزی است که اتفاق افتاده، این است که از بیعت سر باز میزنند. اما اینجا باز نکته ایست که جای فکر دارد.

واقعه عاشورا یک واقعه ساده و عادی نیست. یک حادثه استثنایست.عاشورا پر از احساسات است. حادثه ایست که در لحظه لحظه آن احساسات جریان دارد. و ائمه شیعی نیز بر زنده نگه داشتن این احساسات تاکید ورزیده اند. واقعاً چیز شگفتی است که هنوز بعد از صدها سال از گذشت این حادثه شاهدیم که به عزای آن نشسته اند، اشک می ریزند و با وجود آنکه کسی چیزی از عاشورا ندیده اما بعضی ها واقعاً در عزایش از دل و جان می سوزند. چرا عاشورا چنین باید جانسوز و مملو از احساسات باشد؟ شاید این بار احساسی عاشورا لازم بود تا آن زنگار اشرافی را پاک کند و حکومت و جامعه ایی را که می رفت تا به کلی از پیامبر جز نامی را باقی نگذارد به خود بازآورد. شاید به همین جهت بود که خود حضرت در روز عاشورا می گوید من برای اصلاح امت جدَم قیام کرده ام. و فکر می کنم برای ما مهمترین کار آن باشد که همین بار احساسی محرم را زنده نگه داریم و معرفت جدی داشته باشیم در کنار این حسی که زنده می داریم.

این روزها متاسفانه در مجالسی که در ایران برپا می شود کمتر آن سوز و حال معنوی و احساسی پیدا می شود. چیزی که من از وضع دین داری جوانان در ایران حس می کنم اینست که روز به روز دین داری ها سطحی تر و ظاهری تر میشه. همین وضعیت رو هم میشه در مجالس امام حسین دید. سبک سینه سزنی یا مثلا فلان مداح اهمیتش از خود اصل عزادار بودن بیشتر شده. اشعاری هم که خوانده میشود روز به روز تهی تر از محتوای اصیل و سازنده می شود. گاهی اوقات چیزهایی در این مراسم ها دیده می شود که تمام آن حس و حال معنوی خاص این مجالس گرفته می شود. به نظر من بهترین نوحه خوانی همان مقتل خوانی ساده است. یکی با صدای خوش برود و آرام بخواند که چه گذشته بر حسین. آنچنان مرور وقایع کربلا آدم را به خودش می گیرد که هیچ نیازی به این نیست که بخواهیم از خواب و رویا و زیبایی گوشه ی ابروی اسب حضرت عباس کمک گرفت و آخرش هم به هیچ جا نرسید. بهترین سبک سینه زنی هم آن است که با ریتمی موزون، سنگین و اشعاری پر محتوا همراه باشد. درست آن چیزی که پدران ما در گذشته می کردند. من اجدادم همه از روضه خوانان و ذاکرین حضرت بودند. هنوز هم پدر بزرگم مجالسش را با همان سبک های قدیمی بر پا می کند. واقعاً مجالسشان آدم را به خود می گیرد.

محرم در لندن

2007-01-29T17:20:00.000-08:00

سه سال پیش اولین تجربه محرم من در لندن بود که همان موقع چیزهایی را اینجا نوشته بودم (در اواسط صفحه، خصوصا بخش نخست "محرم در لندن" جالبه). یکی از چیزهای جالبی که در روز عاشورا در لندن اتفاق می افتد راه افتادن دسته ایی طولانی از عزاداران در خیابان های لندن است. این دسته بعد از نماز ظهر از هاید پارک به سمت مجمع جهانی اهل البیت ادامه مسیر میدهد که چون تنها دسته شهر لندن است از هر رنگ و نژادی در آن دیده می شود و جمعیت بسیاری در آن شرکت می کنند. جالبیش ایجا است که در این کشور هر راهپیمایی و تجمعی که خیابان را بخواهد ببندد باید در روز شنیه یا یکشنبه برگزار شود اما برای شیعان این استثنا را قائل شده اند که روز عاشورا هر روزی از هفته که بود دسته خود را راه بندازند. فیلم زیر گوشه ایی از دسته پارسال است:

Dailymotion blogged video
sss

سـلام مـن بـه مـحـرم

2007-01-22T18:18:00.000-08:00

اى كه به عشقت اسير خيل بنى آدمند

سوختگان غمت با غم دل خرمند

هر كه غمت را خريد عشرت عالم فروخت‏

با خبران غمت بى خبر از عالمند

در شكن طره‏ات بسته دل عالمى است

و آن همه دل بستگان عقده گشاى همند

يوسف مصر بقا در همه عالم توئى‏

در طلبت مرد و زن آمده با درهمند

تاج سر بوالبشر خاك شهيدان تست

كاين شهدا تا ابد فخر بنى آدمند

در طلب اشك ماست رونق مرآت دل‏

كاين درر با فروغ پرتو جام جمند

چون به جهان خرمى جز غم روى تو نيست‏

باده كشان غمت مست شراب غمند

عقد عزاى تو بست سنت اسلام و بس‏

سلسله كائنات حلقه اين ماتمند

گشت چو در كربلا رايت عشقت بلند

خيل ملك در ركوع پيش لوايت خمند

خاك سر كوى تو زنده كند مرده را

زانكه شهيدان او جمله مسيحا دمند

هر دم از اين كشتگان گر طلبى بذل جان

در قدمت جان فشان با قدمى محكمند

سرّ خداى ازل غيب در اسرار تست

سرّ تو با سرّ حق خود ز ازل توأمند

محرم سرّ حبيب نيست به غير از حبيب‏

پيك و رسل در ميان محرم و نامحرمند

در غم جسمت «فؤاد» اشك نبارد چرا

كاين قطرات عيون زخم ترا مرهمند

"فؤاد كرمانى"

دنیای کوچک ما

2007-01-06T19:02:00.000-08:00

دنیای کوچکی است. همه هم می دانیم اما باورش نکرده ایم. همه چیز در یک چشم به هم زدن تمام می شود. دفعه پیش در حالی داشتم پست قبلی رو می نوشتم که پدر بزرگم شب قبلش دار فانی را وداع گفته بود و من حتی روحم هم خبر نداشت! به همین سادگی! بیش از نود سال عمر به همین سادگی به پایان می رسد. نمیدانم تا به حال توجه کردید به اینکه آدما چطوری می میرند؟ بهانه ی مرگشون چی بوده؟ خیلی وقتها چیزهای خیلی ساده ایی موجب مرگ افراد میشه. چیزهایی که شاید بارها در زندگی های ما اتفاق افتاده باشه و به سلامت از اون گذشته باشیم، اما وقتی اجل یکی رسید همون چیز ساده میشه علت مرگش! واقعاً دل به چی خوش کردیم ما؟

پدر بزرگم بی آلایش بود. با صفا و ساده. سواد هم نداشت. اما چوپانی و سفر های طولانی در صحرا از او یک مرد ساخته بود. وقتی باهاش حرف میزدی، وقتی مدتی رو باهاش زندگی می کردی، وقتی پای حرف دوستای قدیم و بچه ها و فامیل میشستی، یه چیزی که در تمام اینها می تونستی پیدا کنی جوانمردی پدربزرگ بود. با کمترین صدا یا نوری از خواب بیدار می شد اما وقتی بچه ها چراغ رو روشن می کردند و سرو صدا می کردند هیچی به روی خودش نمی آورد. دستش رو میذاشت روی چشمش و اعتراضی نمی کرد. خودش رو به سختی می انداخت تا دیگرون راحت باشند.

اهل منبر و مسجد و کتاب و این حرفا نبود اما مطیع دل بزرگش بود. هر وقت می دیدمش یاد اون جمله امام حسین می افتادم که اگر دین ندارید لااقل آزاده باشد. او این آزادگی و انسانیت رو در حد اعلایی داشت و من نمی دانم درکدوم مکتب فراگرفته بود؟ جزاین بود که دلی بزرگ داشت!! دلی که برای کسی چون من توانست الگو شود.

اگر شخصیت و اعتقادات من بر پنچ شش جمله استوار باشد یکی شان به حتم همانی است که او یادم داد: "در زندگی بدی نکن و از هیچ چیز نترس" آری پدربزرگ در مکتب درسی فرا نگرفته بود اما فطرتاً از بدی بدش می آمد و به خوبی میل داشت و به فطرت خود مردانه عمل می کرد. واقعاً کسی که وجدان راحتی دارد از چه بترسد. اگر آزادگی شرط اولیه انسانیت است کدامین درس و جمله ایی بیش از این می تواند تو را آزاد کند از هر آنچه که هست. این از همان شاه جمله هایست که هر چقدر به او بیشتر فکر کنی و هر بار که دوباره سراغش آیی نکته ایی جدید در او می یابی. نکته ایی که تو را آزاد تر و کرامتت را بیش تر می کند.

روحش شاد. دعایش کنید

سوء هاضمه ی فلسفی

2007-01-04T04:13:00.000-08:00

دچار سوء هاضمه ی فلسفی شدم. وقتی به آینده ام فکر می کنم میگم خوب فلان رشته رو می خونم، بعد فلان کار رو شروع می کنم، فلان درآمد رو خواهم داشت، فلان ماشین رو میگیرم، فلان خونه رو می خرم، به فلان مقام و ثروت می رسم و فلان زندگی رو برای خودم و خانواده ام درست می کنم. اما خیلی زود این سوال برام پیش می آد خوب که چی؟! آخر همه ی این فلان ها سرت رو می ذاری و میمیری!!! بعد هیچ کدوم از این فلان ها به هیچ دردت نمی خوره! انگار که یه دفعه آب سرد ریخته باشن روی سرم، بی خیال همه ی فلان ها میشم.

ماجرا اینجا تموم نمی شه. حالا به اونهایی نگاه می کنم که برای رسیدن به همبن فلان ها جدیت دارند. کلی سختی می کشند. از کله ی سحر تا آخر شب سگ دو می زنند. بعد متحیر وا می مونم که واقعاً کدوم انگیزه ایی اینها رو این چنین دنبال خودش می کشونه؟!

بعد به اونهایی نگاه می کنم که به این فلان ها رسیدند. فلان خونه و درآمد و مقام و زندگی رو، الان دارند. اولین چیزی که توجهم رو جلب می کنه اینه که اینها هم به اندازه ی اونهایی که هنوز به این جا نرسیده اند در حال دویدن و تلاش هستند. منتها این بار برای زیاد کردن این فلان ها! لابد اونها هم فلان های خودشون رو دارند.

خوب، این دویدن ها خیلی عادی به نظر می رسه اما نه برای من! وقتی لحظه ی مرگت فرا رسید واقعاً چه تفاوتی می کنه که ثروت داشتی یا نه؟! خورشید برای آدم خیلی ثروتمند و یه آدم معمولی هم زمان طلوع یا غروب میکنه. می گن اگه قراره شصت سال عمر کنی خوب چرا تو رفاه و راحتی نباشه؟ اما کدوم یکی از غم یا شادی دیروز ما امروز برامون باقی مونده؟ دیدید وقتی کسی عزیزش رو از دست میده چه طور گریه میکنه؟! آدم احساس می کنه دیگه آخر دنیای این فرد رسیده. کلی فکر می کنی حالا بدون اون عزیز این بنده خدا چطوری می خواد ادامه بده؟! اما چند هفته بعد همون بنده خدا رو وقتی میبینی داره از ته دل می خنده آروم میشی. اصلا انگار نه انگار اتفاقی افتاده بود. اینه دنیا! هم غمش این هست هم شادیش. حالا چرا برای همچین دنیایی باید بدوم؟ چرا برای چیزی که همیشگی برام می مونه در تکاپو نباشم؟!

این نگاه انگیزه تلاش کردن برای مادیات رو از آدم می گیره. شاید چیز بدی هم نباشه اما در کنار خوبی هایی که داره یه چیزهای بدی هم به آدم تحمیل می کنه. مثلا آرامش رو از من می گیره. اگه بخواهم کاری نکنم، اگه به چیزی که دارم دل خوش باشم، اگه همین طوری دست روی دست بذارم یه چیزی ته دلم میاد هی میگه پس چرا نشستی؟ چرا کاری نمی کنی؟ چرا دست رو دست گذاشتی؟ و اینجاست که دچار سوء هاضمه میشم. برای بلند شدن انگیزه ندارم، با نشستن هم آرامش.

کریسمس

2006-12-25T20:27:00.000-08:00

روز گذشته عید کریسمس بود. کریسمس روز میلاد حضرت عیسی است و یک عید مذهبی محسوب می شه و به همین دلیل در کشور هایی مثل آمریکا که جدایی دین از سیاست در قانون اساسی اونها تاکید شده، به طور رسمی و در اماکن دولتی از "تعطیلات مبارک باد" به جای "کریسمس مبارک باد" استفاده می کنند تا موجب رنجش غیر مسیحیان نشوند!!! کریسمس اگر چه با سال نوی میلادی تنها چند روز فاصله داره اما دو تعطیلی و عید جدا هستند. چند سال گذشته در ایران خرید های مخصوص کریسمس رونق زیادی داشته اما بزرگداشت کریسمس در ایران برای غیر مسیحیان جنبه دینی ندارد و صرفا شاید نوعی تقلید از غرب باشد!!! اما اینجا برای برخی کریسمس یک مناسبت کاملا دینی محسوب می شود.

از جمله اموری که تلاش میشه تا در تعطیلات این چند روز انجام بشه دیدار با خانواده است. اگر چه خانواده در غرب به اندازهی شرق اهمیت و جایگاهی در زندگی افراد نداره اما کریسمس رو غربیها هم تلاش می کنند که دور خانواده هاشون جمع شوند. اغلب دوستان بریتانیایی من که در لندن زندگی می کنند این چند روز رو به شهر های خودشون بر می گردند تا اوقاتشون رو در کنار خانوادشون سپری کنند.

شب کریسمس در کلیسا ها تا پاسی از شب برنامه های مختلف برقراره. اغلب کلیساها از ساعت 12 شب برنامه هاشون رو شروع میکنند. شب کریسمس امسال یه فرصت کوتاهی پیش اومد تا به کلیسای سنت جمز، در خیابان پیکادلی معروف، برم. در مدت کوتاهی که اونجا بودم یکی از راهب ها سخنرانی ایی داشت و بعد از آن هم خانمی آمد و دعاهایی خواند. دعاها خیلی شبیه به همان هایی بودند که ما در مراسم های خودمون می خوانیم. در این دعا از ظلمت و رهایی از آن، هدایت خدا به سوی خودش، از این که خدا ما را واگذار به خودمون نکند، از رهایی از غفلت خدا و از نیازمندان و محرومین حرفی به میان بود. درست همان چیزهایی که ما خواهانیم.

سکوت سنگین سالن کلیسا کمک خوبی بود برای آنها که می خواستند در جمع، خلوت گزینند. حین دعا خواندن اکثرا سرها را پایین می افکندند و در خود فرو میرفتند و با تمرکز خود دعا را دنبال می کردند. حس جالبی بود برای من. به این فکر افتادم چه طرح جالبی خواهد بود که خدا را از دید دیگران هم ببینیم! و تجربه ی معنوی ایی که در عبادت های دیگر ادیان هم وجود دارد بچشیم.

بعد کشیش دیگری آمد به میان مردم و خواست که هر کس بگه که از کجا آمده. کانادا، آلمان، فیلیپین و دیگر جاها.

بار قبل هم که همین کلیسا بودم یه متن کوتاه از انجیل رو انتخاب کرده بودند و ترجمه اون به زبان های مختلف رو هم پرینت کرده بودند و هر کسی از هر کشوری که بود اون متن رو به زبان خودش می خواند. خلاصه این مطلب که ما از کشور های مختلف و با زبان های مختلف در اونجا دور هم جمع شدهایم نکته ایست که روی اون تاکید دارند.

گفتم شاید بد نباشه که فیلمی رو که از کلیسایی در شهر آکسفورد گرفتم اینجا هم بذارم.

Dailymotion blogged video

تجمع صهیونیستی مقابل سفارت ایران

2006-12-20T10:15:00.000-08:00

در یک شب سرد زمستانی، دوشنبه گذشته، عده ایی از طرفداران صهیونیسم با تجمع مقابل سفارت ایران در لندن نسبت به برگزاری کنفرانس هولوکاست در ایران اعتراض کردن. در فاصله ی چند متری اونها هم عده ی دیگری در دفاع از عملکرد ایران موضع گرفته بودند. تعداد گروه اول که از مدتی پیش در تدارک این تجمع بودند حدود 200 نفر بود و گروه دوم هم 20 نفر اما نکته جالبش این بود که اکثر این افراد یهودی بودند.

معترضین به کنفرانس پلاکارد و نوشته هایی دستشون بود که درخواست میکرد که: "اونها رو به خونه برگردونید" و زیر این نوشته عکس سه سرباز اسیر اسرائیلی چاپ شده بود. در مقابل، پلاکارد یهودیان مدافع ایران حاوی مطالب مختلفی بود از قبیل: " صهیونیسم و یهودیت مطلقا در تضاد اند"، "هولوکاست اشغال فلسطین رو توجیه نمی کنه" ، "ما تعدی صهیونیسم علیه ایران رو محکوم می کنیم." البته به جز این ها پلاکاردهایی هم توسط تعدادی مسلمان بلند شده بود که در اونها آمده بود که: "اسرائیل رو بایکوت کنیم" و یا " ما، همه حزب الله هستیم!". علاوه بر این پلاکارد ها و نوشته ها یکی دوتا پرچم کوچک اسرائیل هم در دستان گروه نخست، یک پرچم بزرگ ایران که کلی هم جلب توجه میکرد و پرچم حزب الله لبنان هم در دست گروه دوم دیده می شد.

روشن بودن نور افکن پلیس و وجود حصار های فلزی جلوی سفارت از ساعتی قبل از تجمع حاکی از خبری بود. همه چیز برای کسی مثل من که سرش برای اینجور چیزا درد میکنه مهیا بود که بخوام ساعتی بعد با دوربینم دوباره برگردم طرف سفارت. این تجمع رو اول طرفداران صهیونیسم آغاز کرده بودند اما این حق طرف دیگر هم بود که بخوان مخالفت خودشون رو با اونها نشون بدهند. وظیفه پلیس هم این وسط این میشه که امنیت هر دو طرف رو تضمین کنند.

از فرصت استفاده کردم و رفتم با یهودی های طرفدار ایران صحبت کردم تا ببینم علت طرفداری اونها از ایران و این همه شوق برای بلند کردن پرچم ایران و حزب الله چی میتونه باشه؟! البته خیلی هم دلم می خواست بعد از شنیدن حرفهای اونها با گروه مخالف هم حرف بزنم اما حقیقتش اینه با خشمی که در نگاه های اونها بود ترسیدم برم طرفشون.

خلاصه ی حرف هام با این یهودی ها این می شه که اونها صهیونیسم رو جزوی از دین یهود نمی دونند. برای استدلال هم این سوال رو پرسید که اگر صهیونیسم جزئی از آیین یهود است پس چرا بعد از صد ها سال در چند دهه ی اخیر از اون حرف به میان می آد؟ اونها ادعا میکردند که صهیونیست ها به نام دین بچه ها و مردم فلسطین رو می کشند در حالی که در دین یهود هیچ راهی وجود نداره که کسی بخواد همچین استنباطی از دین داشته باشه، بر عکس یهودیت همواره تاکید بر بنا نهادن نهاد های خیریه داشته تا به نیازمندان کمک بشه.

کسی که با او صحبت می کردم ادعا می کرد که یهودیان زیادی هستند که مثل او فکر می کنند اما آنها می ترسن بیان و مخالفتشون رو نشون بدن. او گفت که در آیین یهود ما باور داریم که از سرزمین مقدس خارج شدیم و منتظریم تا منجی برگرده و ما هم به سرزمین خودمون بازگردیم اما اون روز مسلمان و مسیحی و یهودی با صلح و آرامش و دوش به دوش هم به سرزمین مقدس پا می ذارن و این که قبل از آن زمان کسی بخواهد به زور یک کشور یهودی را آنجا تشکیل دهد در آیین یهود وجود ندارد و خلاف دین است.

این آقا از ایران خیلی خوشش می آمد و بعد از اینکه با پرچ ایران عکس گرفت گفت : "برای من افتخاری بود که پرچم ایران رو بلند کردم." راجع به علاقه اش نسبت به ایران پرسیدم، گفت یهودی ها در کشور شما آزادند. در کشور شما ارائه شراب ممنوع است و از لحاظ اسلام هم حرام، اما نوشیدن شراب جزئی از آیین یهود است برای همین در ایران به یهودی ها اجازه داده شده تا شراب درست کنند و در مراسم های خود بنوشند و این به تصویب مجلس هم رسیده. اما همین یهودی هایی که به ایران سفر کرده اند، دیگه این امکان رو ندارند که به اسرائیل برگردند چون که از ایران دیدار داشتند. کسی در اسرائیل جرات نداره حرف هایی رو که الان می زنم رو انجا بزنه.

با وجود اینکه این تجمع رو مخالفین ایران راه انداخته بودند و تعداد اونها هم خیلی بیشتر از طرفداران ایران بود (اگر چه اونها هم بر خلاف انتظار من چندان زیاد نبودند) اما دائما عکاس ها مشغول عکس برداری از طرفداران ایران بودند. هر از گاهی هم یکی دو نفر از جاگاه مخالفین می اومدند و فحش یا تکیه ایی بار این طرفی ها می کردند و می رفتند.

خلاصه اگه فرصتی بشه دوباره پیش این یهودی ها می رم. اما خیلی دلم می خواد با یک صهیونیست هم حرف برنم. صهیونیست هایی که من دیدم یا کلا حرفی نمی زنند و یا خیلی احساسی می شن و شور می گیرن که باز نتیجه اش این میشه که حرف نمی زنند!!

اگه کسی یه طرفدار صهیونیسم که بتونه محترم و آروم بشینه صحبت کنیم رو می شناسه به منم معرفی کنه.